Inloggen met Facebook

 

TV-TAS. Het ezelsbruggetje om de noordelijk gelegen eilandjes bij naam te kunnen noemen tijdens de

aardrijkskundeles. Tot op heden heeft deze wetenschap voor mij niets wezenlijks toegevoegd aan mijn leven, maar kennis is kennis, en daaraan is nog geen mens gestorven.

Nèt te dikke spekruggetjes in iets te strakke, glanzende blouses, piekhaar, oorbellen aan weerszijden en een witte broek, die Oemapaloma blanca zingen ter afwisseling van hun beperkt-Nederlandstalige repertoire. Sinds ik in de Bennekel woon zie ik ze eens per jaar, a

 

ls ik tijdens het festival van het levenslied langs het Franz Leharplein fiets.

De hele parkeerplaats vol met klappende mannen en vrouwen – eenieder in een andere maatsoort, plastic beker bier tussen de tanden – met de namen van hun kinderen op de arm getatoeëerd. Dit laatste variërend in aantal, van twee tot zeven. Klappend voor de semiprofessionele idolen van de Mongol Mondays op het Auf Der Axe-blog. Zanger Lorenzo, Zanger Giovanni, je kent ze.

En toen viel bij mij het kwartje. Fuck unique selling points! Diversiteit maakt zaken ingewikkeld, en ingewikkelde zaken zijn moeilijk te verkopen. Gewoon goed kijken hoe een ander dat doet, en oefenen in je slaapkamer. Liefst heel hard, en met veel galm, zodat eventuele onvolkomenheden in de brei worden gemaskeerd. Iedereen kan het. Vooral met z’n honderden tegelijk op commando van een hansworst op het podium, die niet door zijn ouders in bescherming is genomen. Integendeel, die lallen fonetisch mee op De zon schijnt als je lacht, terwijl ze – after beat – de danspasjes van Ons Ricardo nadoen. ’Het is er een van ons’, luidt het adagium.

Ik vind het aandoenlijk. Hoe grappig het fenomeen ook is, er zit een saamhorigheid in die ik wel eens mis als rapliefhebber. De stad kent eilandjes. ‘De scene is niet meer dan een verzameling groepen vrienden’, aldus Diggy Dex op zijn laatste album. Ons kent ons, maar vooral van ‘Hallo’.

Het Rockcitystempel is vervaagd en geclaimed door een oostelijker gelegen oord.

De punkscene is vooral organisatorisch levend: slechts een kleine groep vaste bezoekers waarmee ik al heel wat toffe bandjes heb mogen aanschouwen het afgelopen jaar.

Iedereen zit op zijn eiland. Goede wil en initiatief maken er hier en daar een schiereiland van. Voor mijn gevoel zit (de continuïteit in) de programmering in verschillende cafés en zalen in de lift, er zijn genoeg toffe dingen te doen. Nu nog de klappende lui met een beker bier tussen de tanden.

Stop met dolen in I-Tunes, deel de bandjes die je ontdekt op Facebook, en nodig je vrienden uit voor de events in de stad. Draai niet alleen de suggesties op Spotify, maar laat je vrienden je weer eens informeren over nieuwe bandjes, met een pintje tijdens een concert, al ken je de namen op de flyer niet.

‘Huh? Welke flyer?’

Precies. Maak een bijvoorbeeld een event op Facebook aan als je wat organiseert. Informeer, en wees geïnformeerd. Het aanbod is er, en volgens mij de vraag ook.

Stem die eilandjes op elkaar af. Opdat wij straks ook die saamhorigheid voelen en wij weer ons worden. Alle eilandjes samenbrengen. Land maken van water, in Almere kon het ook.

Een ezelsbruggetje om de eilandjes bij naam te kunnen noemen, is er nog niet. Maar er vaart sinds kort in ieder geval een pontje.

 



Dit artikel delen?

 

Comments 

 
# JD 2010-09-19 14:47
Heel Eindhoven verplicht 1x per maand naar een show waar je niet 1 band van de line-up kent!
 
 
+1 # Numberseventeen 2010-09-28 15:19
Mee eens, onbekende meuk is vaak net zo goed als bekende meuk.
Enige verschil is dat onbekende meuk vaak weinig tot niks kost end at het niet tegen kan vallen.
 

Log in met Facebook of registreer om te kunnen reageren.

Log in
Online Users
0 gebruikers online
Binnenkort in de buurt...

No current events.

Nieuwste Videos
Onze Fans
Stalk Ons
  • Facebook Page: 113084478744882
  • Twitter: EhvDistortion
  • Vimeo: Eindhoven
  • YouTube: EindhovenDistortion
  • External Link: www.ehvd.nl